öbür hayvanları avlayarak beslenen yırtıcı kuşlardır.Uzun ve sivri uçlu kanatları,uçak gövdesi gibi aerodinamik biçimli,kaslı gövdeleriyle havayı yararak çok hızlı uçarlar.Keskin gözleri ve güçlü pençeleri de avlarını kolayca bulup yakalamalarına yardımcı olur.Kısaca yırtıcı kuşların çoğu gibi son derece hızlı ve çevik avcılardır,bu nedenle türlerin birçoğu av için eğitilmiş ve yüzyıllarca dünyanın birçok ülkesinde bu kuşlar avcıların en büyük yardımcısı olmuştur.
DoÄŸanların altmış kadar türü vardır. Ama bütün türler doÄŸan adıyla bilinmez.ÖrneÄŸin kerkenez,sungur ve karakara olarak adlandırılan kuÅŸlarda birer doÄŸan türüdür.Bunlardan cüce doÄŸanların uzunluÄŸu ancak onbeÅŸ cm yi bulurken ak sungurların uzunluÄŸu 60 cm ye ağırlıkları 1,8 kilograma ulaÅŸabilir.DoÄŸanlar yuvalarını genellikle sarp kayalıkların ve dik uçurumların kenarına yapar ve ayaklarıyla kazdığı sığ bir çukurdan oluÅŸan bu yuvanın içini otlarla döşemeye bile özen göstermez.DiÅŸi kuÅŸ yuvaya genellikle dört tane çikolata renginde yumurta bırakır.Bir ay içinde yumurtadan çıkan yavruları ana babaları bütün saldırganlara karşı canla baÅŸla korurlar.Yavrular uçacak duruma gelinceye kadar,erkek kuÅŸ yakaladığı hemen hepsini diÅŸisine ve yavrularına taşır.Pençesindeki avla birlikte yuvaya yaklaÅŸtığında seslenerek haber verir,diÅŸi kuÅŸta hemen havalanıp yuvanın üstünde uçarak erkeÄŸin bıraktığı avı havada yakalar.BaÅŸlıca avları kuÅŸlar ve fare,sıçan gibi küçük memelilerdir. Read the rest of this entry »

Gerçek şahinler yirmibeş türden oluşan yırtıcı kuşlardır.Buteo cinsi dışındaki bazı türlere de çaylaklara yakın akraba olmakla birlikte görünüş benzerliği yüzünden şahin adı verilmiştir.Örneğin Avrasya’nın ılıman bölgelerinde yaygın olan ve Türkiye’nin kuzey kesimlerinde üreyen bayağı arı şahini bu kuşların en iyi bilinen türüdür.Arı şahinleri büyük ölçüde yabanarılarının larvalarıyla beslenir.Gerçek şahinler uçuş sırasında geniş kanatlarına kanat uçlarında bir ölçüde ayrılmış teleklerine ve büyük kuyruklarına dikkat edilerek ayırt edilebilir.Ağır kanat darbeleriyle uçar havada yorulmadan saatler boyunca daireler çizerek kalabilirler.Tanınmış türlerinden bayağı şahin Eskidünya’da geniş bir dağılım gösterir.Tarım alanlarında ve engebeli bölgelerde rastlanan bu şahin türü Türkiye’nin de en yaygın yırtıcı kuşları arasındadır.Ağaçların tepesi ve kayalık uçurum kenarları gibi yüksek bir tünekten gözüne kestirdiği avına hızla dalar.Tavşan,sıçan,kurbağa,yılan ve böcek gibi hayvanların yanı sıra leşle de beslenir.Çalı çırpıdan yaptıkları ve yumuşak maddelere döşedikleri geniş yuvaları ağaç tepelerinde ya da çıkıntılarında bulunur.Dişi şahinler yuvaya beyaz üstüne kahverengi lakeli iki veya beş yumurta bırakır….

Sahra Çölü’nün kavurucu kumlarında ya da Orta Asya’nın kayalık yaylalarında hiçbir hayvan deve kadar rahat yol alamaz.Çünkü vücudunda yeterince su ve besin depoladığından,öbür yük hayvanlarının açlık ve susuzluktan ölebileceği bu güç koşullara günlerce dayanabilir.
Devenin,çöl koşullarına uygun bir hayvan olmasını sağlayan başka özellikleride vardır.Örneğin dudakları kalın ve kaba kıllarla kaplı olduğundan dikenli çöl bitkilerini rahatça yiyebilir.Gür kaşları,uzun kirpikleri ve kulak deliklerini örten sık kıllar da gözlerine ,kulaklarına kum dolmasını engeller.Yumuşak ayak tabanları bir yastık gibi yayılarak gövdesinin gevşek kumlara gömülmesini önler;dizkapaklarındaki nasırlarmış doku da ağır yüküyle birlikte yere çöktüğü zaman dizlerini korur.
30-40 yıl kadar yaşayan deve en dayanıklı yük ve binek hayvanlarından biridir.Ayrıca hayvanın etinden,derisinden sütünden yararlanılır;tüylerinden deve tüyü giysiler yapılır;dışkısı da kurutularak yakıt olarak kullanılır.
Günümüzde gerçek anlamda yabani yaşayan tek hörgüçlü deve yoktur