Asyadan gelen ve kıtanın ilk yerlileri olan insanlarca getirildiği sanılmakta.
Bir zamanlar ekinlere zarar veren kangruları tarlalara yaklaştırmadıkları için dingolar Avustralyalı çiftçilerin en büyük yardımcısıydı.Ama sonradan koyun ve sığır yetiştirilen alanlar genişledikçe bu yaban köpekleri çiftlik hayvanlarına da saldırmaya başladı.Çiftçilerde hayvanlarını koruyabilmek için dingolara savaş açtılar,bu yüzden sayıları oldukça azalan dingolar bugün yalnızca ülkenin uzak köşelerinde bulunur.Kıtanın güneyindeki Tasmanya adasında ise bugüne kadar hiç dingoya rastlanmamıştır.
Dingo lar sanıldığı gibi yalnız yaşayan hayvanlar değildir,ancak gerektiği zaman bir araya gelen küçük gruplar oluşturur,yalnız dolaşırken tıpkı köpekler gibi kayalara ağaçlara çişleriyle iz bırakarak grubun öbür üyeleriyle haberleşirler.Kangru gibi iri hayvanları avlayacakları zaman ya da grubun tehlikede olan bir üyesine yardım etmeleri gerektiğinde bir araya toplanırlar.Yavrulama mevsiminde ana baba olmayan hayvanlarda yavruların bakımına yardımcı olur.Dişi dingo bir kaya çıkıntısının altında içi boş bir kütük ya da boş bir tavşan yuvası gibi korunaklı bir yerde dört-beş yavru doğurur.
Dingolar çoğu zaman evcil köpeklerle de eşleşir ve Avustralya nın kalabalık nüfuslu bölgelerinde bu melezlere oldukça sık rastlamaktayız.Yabani yaşarken kurt gibi uluyan dingolar yavruyken alınıp evcilleştirilirse köpek gibi havlamayı öğrenebilir.