Kargagillerden olan saksağanlar uzun kuyruklu zeki kuşlardır.Avrasya da ve Kuzey Amerika da yaşayan bayağı saksağan en iyi bilinen saksağan türüdür.Uzunluğu kırkbeş santım olan bu türün başı,boynu,göğsü,sırtı ve kısmen kanatları siyah,uzun kuyruğu ışıkta yeşil parıltılı,öbür bölümleri beyazdır.Saksağanlar kaba ve yüksek bir sesle öten gürültücü kuşlardır.
Yerde genellikle böceklerle beslenmekle birlikte baharda bazen başka kuşların yuvalarını yağmalayıp yumurtalarını ve yavrularını çalarlar.Oldukça yavaş uçar,bir yere konduklarında dengelerini sağlamak için kuyruklarını kaldırırlar.Saksağanların yuvası ağaçların tepesinde ya da çalıların arasındadır.Çalı çırpıdan yaptıkları geniş yuvalarını toprak ve ince köklerle döşerler.Kubbe biçimindeki yuvanın yandan bir giriş deliği vardır.Dişi yuvaya kahverengi desenli,yeşilimsi bes ve sekız  yumurta bırakır.Palazlanan yavrular soluk renkli ve kısa kuyrukludur.Saksağan yavruları kolayca eğitilebilir.
Bazı saksağanların coğrafi dağılımı oldukça ilginçtir.Sarı gagalı Amerika saksağanı yalnız California eyaletinin yoğun biçimde tarım yapılan orta kesimlerinde yaşar ama bu Avrasya nın iki ucu arasında kalan hiçbir yerde bulunmaz.Saksağanların en renkli türleri dönenceler arasında kalan kuşakta yaşar.Bunlar arasında Asya nın Güney doğusunda yaşayan yeşil saksağan ve Sri Lanka da yaşayan mavi saksağan sayılabilir.

SIGIRLARIN PEMBE-GÖZ HASTALIĞI ÖZELLİKLE SİNEKLERİN ARTIŞ GÖSTERDİĞİ YAZ AYLARINDA GENÇ HAYVANLARIN KİLO ALMALARINDA VE SÜT VERİMİNDE DÜŞÜKLÜĞE VE GÖZLERDE YAPTIĞI BOZUKLUKLARDAN DOLAYI DEGER KAYBINA NEDEN OLAN BİR HASTALIKTIR…

HASTALIĞIN ORTAYA CIKIŞ NEDENLERİ NDE BİRÇOK FAKTÖR ROL OYNANMAKTATIR.

margin-top: 0cm;" type="disc">
• GENÇ HAYVANLARIN HASTALIĞA DAHA DUYARLI OLMASI
• İBK NIN YAZ AYLARINDA DAHA ARTMASINDAN
• ULTRAVİYOLE IŞINLARIN GÖZE ETKİLERİ
• IKB YE YAKALANMA ETÇİL HAYVALLARIN TERSİNE SÜTÇÜ HAYVANLARDA DAHA DÜŞÜKTÜR
• TOZLAR UZUN OTLAR VEYA RÜZGAR GİBİ MEKANİK ETKENLER GİBİ
• MİKOPLAZMANIN BU GİBİ HASTALIKLARI DAHA TETİKLEMESİ

HASTALIĞI ÖNLEYİCİ KONULARDAN SÖYLE SIRALAYABİLİRİZ

KLİNİK OLARAK HASTALIK TESPİT EDİLEN HAYVANLARIN SAĞLAMLARDAN AYRIMI VE EKİPMAN OLAN ALETLERİN YIKANMASI, YAZIN IBR AŞISI YAPMAKTAN SAKINMAK, SİNEKLERİN YOĞUN OLDUKLARI SEZONLARDA HAYVANLARI KOMPLE İBK AŞISI İLE AŞILAMAK ANCAK BU AŞI HAYVANLARI TAMAMEN KORUMASADA HASTALIĞIN HAYVANLAR UZERINDEKİ GÜCÜNÜ VE TESİRİNİ DOĞAL BİŞEKİLDE AŞAĞILARA CEKİP AZALTACAKTIR.MESELA YETİŞTİRDİĞİMİZ VE HAYVANLARIN BESLENMESİ BAKIMINDAN FAYDALI OLAN YEŞİL VE BÜYÜK OTLARI DAHA DUZGUN BIR BIÇIMDE KESİLİP HAYVANLARA OLAN ETKISINI AZALTMAKTIR, HAYVANLARI BESLEDİĞİMİZ YERLERDE TOZ VE POLEN GİBİ SEYLERİN BULUNMAMASI, DIŞARIDAN YENİ ALDIĞIMIZ HAYVANNIN BAKIM YERİNDE BULUNAN DİĞER HAYVANLARLA BİRLEŞTIRILMESİNDE VE YETİŞTİRİLMESİN DE ONLARIN BAKIMINI İLK ÖNCE KARANTINALAMA GIBI BIR YOLLA YAMILMASINI SAGLAMAK, SİNEKLERLE ILGILI MUCADELE EDİLMELİ VE İLAÇLANMAYA ÖNEM VERİLMELİDİR…..

Dünyanın pek çok yerinde yetiştirilen yaygın bir tarım bitkisidir. Köklerinden genellikle tek başına ya da başka sebzeler karıştırılarak salata yapılır; bazı yörelerde de körpe yaprakları sebze olarak yenir. Turp beyaz ya da mor çiçekler açan kazık köklü bir bitkidir geliştikçe etlenip kalınlaşarak yumru biçimi alır. Yumruların tepesinden yapraklar çıkar. Yapraklar kaba yapılı, tüylü ve kenarları dişlidir. Köklerin biçim, boyut ve renkleri çok çeşitlilik gösterir. Bazıları yuvarlak ya da oval, bazıları ise havucu andırır. Turplar renklerine göre üç grupta topallanır; kırmızıturp, beyaz turp ve siyah turp. Dış kabukları farklı renklerde olsa da başlıca olsa da tümü beyaz etlidir. Besince zengin, hafif toprakları seven turp tohumundan üretilir. Genellikle baharın ilk günlerinden başlayarak sonbahara kadar ekim yapılır.”fındık turpu” da denen ufak kırmızıturplar 1,5 ay gibi çok kısa bir sürede geliştiğinden ekim aynı yıl içinde 4–5 kez yinelenebilir. Oysa iri yumrular oluşturan beyaz ve siyah turpların gelişmesi çok daha uzun bir zaman alır; bu yüzden de yılda en çok iki kez ekim yapılır. Eski mısırlılar, a ait yazıtlarda adı geçen turpun kökenine ve anayurduna ilişkin çelişkili bilgiler vardır. Örneğin bazı uzmanlara göre turpun atası olduğu kabul edilen yabani turp Ortadoğu ve Anadolu da, kendiliğinden yetişir yaklaşık 60 santimetreye kadar boylanan bu bitki kalın köklü, sert tüylü gövdesi ve sarı, beyaz ya da mor çiçekleriyle ayrıt edilir